Jordanie
flag
Home DagBoek Foto's Kaart Route Klimaat
Jordanië DagBoek

 
Nederland
Jordanie
Datum / Tijd
Het Weer KNMI Weer Online
Oppervlakte 41.528 km² 89.342 km²
Aantal inwoners 17,0 miljoen 10.2 miljoen
Hoofdstad Amsterdam Amman

Reisverslag van een solo fietstocht door Jordanie.

Zoek ik niet de bergen, hier schijnen nogal wat hoogteverschillen te zijn.


De spreuk

We're born alone, we live alone, we die alone.
Only through our love and friendship can we create the illusion for the moment that we're not alone.

Orson Welles



Place a ReactionNumber Of Reactions: 0Read The Reactions

1. Dinsdag 08 oktober 2019 Madaba
 Schiphol Netherlands Schiphol NetherlandsEgypteEgypteArrival Amman


Supersnel; aankomst, met de trein 9:23, in de rij bij Starbucks 9:53 uur.
Fiets heb ik zondag al naar Schiphol gebracht. Even ophalen in de kelder. Naar de eerste verdieping, inchecken bij Transavia snel, fiets naar de afwijkende bagage, security soepel, selfservice paspoortcontrole makkie. Binnen 20 minuten dus.
Fiets kost, per vlucht, 49 euro, fietstassen, ook per vlucht 26, stoel 7 euro. Een ietwat duurdere 'prijsvechter' .

Vertrek 13:15 uur, wordt 13:45, wat weer overgaat in 14:15 uur. Volgens de mevrouw omdat het vliegtuig geen toestemming krijgt om over Egypte te vliegen.
Maar Egypte? Dat ligt toch helemaal niet op de route? Vertelt de piloot later dat er in Israël een nationale feestdag is, alle vliegvelden zijn gesloten en ook het luchtruim boven het land dus. Enne, we vliegen ook een half uurtje langer.
Op de kaart kijkend begin ik de omweg te snappen. We vliegen langs de Turkse kust tot het (Griekse) Rhodos, vandaar steken we de Middellandse Zee over, richting Cairo in Egypte en dan weer 'terug' noordelijk naar Amman. De kortere route over Syrië zal in deze tijden geen gezonde optie zijn.

Toch niet slecht. Een uur vertraging. Een half uur omvliegen over Egypte. En een uur later dan gepland landen. Acht uur, een uur later dan in Nederland. Zevenentwintig graden, zo verteld de gezagvoerder.

Een visum heb je zo. Veertig Jordaanse Dinar. Als je een Jordan Pass aangeschaft hebt, en dat heb ik, gratis.
Een Jordan Pass kost 80 Dinar en geeft toegang tot de meeste attracties hier. De helft direct dus al terugverdiend met het visum.
Paspoortcontrole ook snel.
De fietstassen heb ik bijna direct. Maar dan, de fiets. Drie kwartier later, nog niets te zien. Het beruchte, van kastje naar de muur, werkt ook hier perfect. Door de taalbarrière, nog iets moeilijker. De vijfde poging, ik loop op goed geluk een kamertje binnen, daar ligt de fiets. Pffff.

Bij de uitgang moet alle bagage door een scanner. Heb al, niet zo leuke, verhalen gelezen van andere fietsers, de doos past er niet door.
Wat zit er in? Een fiets. Alleen een fiets? Jazeker. Gaat u maar verder. Gelukkig een pragmatische controleur.
Taxichauffeur staat op mij te wachten. Wel erg lang zegt hij, maar blijft heel vriendelijk. Half uurtje door een donkere woestijn.... En we zijn in Madaba. Vrolijk wordt ik er nog niet direct van.
Naar ondanks dat de Jordaanse bevolking voor 95% Islamiet is, doen ze niet moeilijk over alcohol. Het hotel heeft een bar. Fijn. Amstel. Niet mijn favoriet. Maar ook Little Petra, smaakt niet slecht.


Place a ReactionNumber Of Reactions: 2Read The Reactions

2. Woensdag 09 oktober 2019 Madaba
 Madaba Jordan Madaba Jordan مأدبا Jordan Madaba Jordan Madaba Jordan Madaba Jordan
  Jordan Madaba Jordan Madaba Jordan Madaba Jordan


Gisteravond. De wel heel vriendelijke meneer achter de bar waarschuwt mij voor loslopende agressieve honden. In het hotel is het schijnbaar al bekend dat ik fietser ben. Ik vertel hem dat ik een Dazer heb, dat is een apparaatje wat een heel hoog geluid, alleen hoorbaar voor honden, afgeeft. Welk geluid zij als zeer onaangenaam ervaren. En stoppen met aanvallen of weglopen.
Behalve bij dove honden. Ook hier trekt dat een brede glimlach.

En de jongeren, die met stenen gooien, waarvan ik gelezen heb, vraag ik. Die, die zijn er niet meer, dat is verleden tijd. Hij kent dus die verhalen ook! Als je hulp nodig hebt, is er in elk dorp politie, die Engels spreekt. (dat laatste betwijfel ik nu al).
Welke kant ga je op? Naar het zuiden. Over The Kings Highway? Ja beaam ik. Zijn gezicht betrekt. Ernstig. Het Arabische woord wat hij daarna een paar keer roept, begrijp ik ook niet als hij het nog luider gaat uitspreken. Met mijn hand maak ik een golvende beweging. Heuvels / bergen. Ja. Ja. Eerst sterk naar boven, dan steil naar beneden. En dan nog een keer. Ik weet het (ongeveer), ik vrees het. Direct de eerste dag.
De fooi die ik hem geef stopt hij in de algemene fooienpot.

Ontbijt is niet heel erg uitgebreid. Maar meer dan genoeg. Vooral de humus en fetakaas is fantastisch.
Daarna een klusje want ik niet zo leuk vind, maar erg noodzakelijk is voor het verdere verloop; de fiets uitpakken en weer in elkaar zetten. Gaat goed, de reis heeft hij prima doorstaan. Een klein proefritje door de stad, alles werkt zo te zien en voelen weer goed. Wel even wennen, om elf uur al 26 graden.
Tweede klusje. De fietstassen weer opnieuw inpakken. Bij elkaar zoeken wat hier in het hotel op mijn terugkeer kan wachten. En wat ik wil meenemen op weg.

Derde klusje. Voor het bedrag van 19,09 euro totaal koop ik een simkaartje, mèt nationaal bellen, mèt 8 Gigabyte data voor één maand. Het kan goedkoper. Maar in de buitenlanden ga ik liever naar een officiële verkoper, die Engels spreekt, de kaart erin doet, en eventuele problemen oplost. ZAIN provider deze keer.
Bellen naar Nederland kan gewoon via WhatsApp. Voor vaste nummers in ons land, mijn moeder bijvoorbeeld, voldoet Skype heel goed. En is ook wonderwel voordelig.
Correctie, bellen via WhatsApp gaat niet. Vraag het nog even na, waarom. Verboden door de Jordaanse regering. Messenger gaat wel.?

Vierde klusje. Voor de eerste keer pinnen. Het IS warm, maar nu druppelt het zweet van mijn kop omdat mijn pinpas wel erg lang wegblijft. Please wait. Blijft het scherm mij vertellen. Na wat wel een kwartier lijkt, krijg ik mijn kaart terug. Maar geen money. Shit. Kijk snel even op mijn bankapp, niets afgeschreven. Wacht nog een tijdje. Een meneer achter mij kijkt me geduldig aan.
Ik probeer het met een creditcard nog een keer. Dat gaat vlotjes. Maar is natuurlijk veel duurder. Maximaal 250 Jordaanse Dinar, ongeveer 320 euro.
Bij de ARAB Bank lukt het later met de pinpas wel. Max 500 JOD zelfs. Drie Dinar provisie. Nu heb ik wel even genoeg dinar.

Ik ben in Madaba, niet in Amman de hoofdstad. Dit enkel alleen om een zinnetje wat ik ergens in een reisverslag las. Amman schijnt een drukke smerige hectische stad te zijn, heel veel verkeer.
Verkeer valt hier inderdaad wel mee. Binnenstad bijna alleen voetgangers. En heel, heel veel toeristen. Ook hier heeft de Aziatische bevolking haar weg gevonden.
Zo te zien de Jordaanse dames alle met hoofddoek, vele ook met nihab. De damestoeristen zijn vrijgesteld van het dragen van een hoofddoek. Misschien vindt u dat normaal, maar onder andere in Iran is het voor ELKE vrouw verplicht een hoofddoek te dragen. En neen het mag geen petje zijn.
Wel aangenaam, maar des te vreemder dan dat men, ook in het openbaar, wel alcohol te koop aanbied.
De meneer van het lunchcafé, vanmiddag, heeft alcohol te koop. Maar legt ook om 1 uur zijn kleedje in een hoekje van het restaurant richting oosten en doet zijn gebeden.
Aan het zwarte eeltvlekje op het voorhoofd kun je zien of iemand veel en vaak bid. Dat is het plekje wat bij het voorover buigen op het bidsteentje rust.Wel las ik ergens dat er ook mensen zijn die zo'n plekje laten tatoeëren!?

Mijn eerste toeristische bezoek is de Grieks Orthodoxe Sint George kerk. Op de vloer, in mozaïek, een kaart van het Midden Oosten. De oudst bekende, zesde eeuw. Mooie kerk, maar van elk sprankje devotie ontdaan door de druk fotograferende hordes buitenlanders.
Ik ontsteek twee kaarsjes. De een voor een veilige fietstocht, de ander, neen, niet alles schrijf ik hier. En ook nee, ik geloof niet in de 'echte' waarde van zo'n kaarsje. Het ritueel en er gewoon even bij stilstaan is voor mij belangrijk.

Het Madaba 1880 hotel heeft een redelijk mooi terras. Dames en heren, (wel) aan aparte tafeltjes, roken de waterpijp. Of ik een pilsje mag drinken? Nee, niet op het terras. We hebben boven een bar met een mooi uitzicht. Inderdaad.
Pilsje best duur trouwens. Zes euro voor een 'gewoon' klein flesje. Net zoveel als een hoofdgerecht in een middenklasse restaurant. Glaasje wijn evenzo. Dat ook nog lauw geserveerd wordt.
Tja, men heeft zo het een en ander te verduren onderweg. Hihi.


Place a ReactionNumber Of Reactions: 0Read The Reactions

3. Donderdag 10 oktober 2019 Madaba
 Amman Jordan- Amman Jordan Amman Jordan Amman Jordan Amman Jordan
 Amman Jordan Amman Jordan Amman Jordan Amman Jordan Amman Jordan Amman Jordan
 Amman Jordan Amman Jordan Amman Jordan Amman Jordan Amman JordanMount Nebo Jordan
Mount Nebo Jordan  Jordan  Jordan  Jordan


Weer drie toeristische "must sees" van mijn lijstje kunnen strepen. Jammer maar zo voelt het wel, erg bijzonder is het niet.
Via het hotel heb ik een taxi gehuurd die mij zal rondrijden. Aardige meneer Djihad, versta ik. Hij spreek goed Engels, heeft vijf jaar in Amerika gewoond, maar kan ook stil zijn. Fijn.

Er zullen in Amman ongetwijfeld ook mooie plekjes zijn. Heb er geen gezien. In het rond het centrum één grote file van stinkende voertuigen. Wat ze dan wel weer doen, is perfect ritsen, de een laat netjes de ander voor, en krijgt dan zelf de ruimte, en zonder dat er overal dwingende borden staan. Geeft me, ondanks de drukte, toch een ietwat vredig gevoel. Kale grijsgele gebouwen, de weinige aarde eromheen, dezelfde kleur.
De koning heeft er middenin een complete berg voor zichzelf gereserveerd.
Links de ambassade van Syrië, rechts die van Saoedi Arabië. Zie je het verschil, vraagt Djihad. Overbodige vraag. Pompeus groot is de Arabische, gewoon flatje de andere.

Eerste stop. De citadel van Amman. Mwaah. En ja ik ben verwend. Maar dit is werkelijk niet veel meer dan een heleboel oude stenen, waarvan er nog een paar op elkaar staan. De Byzantijnse kerk met de houten koepel vind ik nog het mooist.

Tweede stop. Romeinse amfitheater, uitgehakt in de heuvel. Mooi gerestaureerd. Okay.

We besteden meer tijd in de file, dan ik in de beide attracties.
Wil je ook nog naar de Nebo berg? Tientje extra, en maar tien kilometer van Madaba. We hebben 38 Djidi afgesproken, 48 worden het er dus, 50 met fooi. Djidi noemt Djihad de Jordaanse Dinar. Vijftig cent is een halve Dinar.

Derde stop wordt dus Mount Nebo. De plaats waar Mozes de tien geboden op twee stenen tafelen van God zou hebben gekregen. En later toornig kapot gooide.
Ook niet echt veel bijzonders. Toch leuk om er even geweest te zijn.

Ik nodig Djihad uit voor de lunch, maar hij gaat liever terug naar Madaba. Ook goed.
In Amerika heeft hij genoeg geld verdiend om hier een appartementje te kopen. Alleen water en elektra moet ik betalen, zo vertelt hij trots. En neen de taxi is geen eigendom. Huurt deze voor 25 JOD per dag, zonder benzine.
En ja het is heel erg warm hier, voor de tijd van het jaar. De zomer is afgelopen, de winter begint. Zo rond de 25 zou normaal zijn. Nou deze weken ff niet.

Ik vrees met grote vreze (Ik blijf nog even in Bijbelse sferen) de dag van morgen. Met deze hitte bergen beklimmen. Maar niet te veel aan denken nu.
Morgen is het vrijdag, de Islamitische zondag, maar volgens Djihad zijn de winkels gewoon open en zijn er genoeg dorpjes onderweg.

Behalve Mount Nebo, 2 Dinar, zijn de andere twee attracties vrij met de Jordan Pass. Deze kost 75 JOD. Visum 40 en twee dagen Petra 55 (hoor ik vandaag), dus dat verdient zich makkelijk terug. Misschien niet helemaal totaal voor een fietser. Want de pas is 'maar' 14 dagen na eerste gebruik, vandaag dus, geldig. En zo snel kan (en wil) ik Jordanië niet rond.


Place a ReactionNumber Of Reactions: 2Read The Reactions

4. Vrijdag 11 oktober 2019Madaba - Karak 86 km
  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
 Dhiban Jordan Dhiban Jordan Dhiban Jordan Dhiban Jordan Dhiban Jordan Dhiban Jordan
 Dhiban Jordan Dhiban Jordan  Jordan Al-Mughayer Jordan Al-Mughayer Jordan  Jordan
  Jordan  Jordan Kerak Jordan Karak Jordan Karak Jordan Karak Jordan
 Kerak Jordan Kerak Jordan Karak Jordan Kerak Jordan


Prima gaat de eerste helft. Fijn. Koel. Klimmen ja, maar niet zo heel steil. Goed vol te houden.
Omgeving saai. Links en rechts verre wijde kale akkers. Niet veel te zien.
De weg is breed. De weg is goed. De mensen zijn vriendelijk, behalve één, en laat ik die nou net nodig hebben. Bijna iedereen groet vriendelijk, luid op de claxon. Roept. Zwaait. Wil een praatje maken.
Ondanks de gebedsdag zijn de meeste winkels open. Genoeg eten en drinken te krijgen onderweg.

Na dus een mooie lange klim, een prachtige steile afdaling naar de Mujib Dam. Drink een colaatje. En stap weer op de fiets.

Het is half tien en 'ineens' 28 graden. Pfff. De dam zelf is nog even vlak. Direct er na een flinke steiging. Bij het politiebureau krijg ik een roedel agressief dichtbij komende honden achter me aan. Afstappen. De dazer op ze richten. Ze schudden hun kop en keren om. Ik weer op de fiets. De honden komen terug. Tegelijk zwaar klimmen en de dazer achteruit richten gaat niet. Dus stap ik weer op. We herhalen dit spelletje nog twee keer. Dan druipen ze af.

Heet. Klimmen. Steil. Te steil. Lopen. De andere kant van het ravijn is nog ver. Dan maar liften op de eerste dag. Ik loop nog ongeveer drie kilometer. Alleen personenauto's halen mij in. Één truckje, maar die heeft de bak al vol met schapen.
Het volgende truckje stopt. Een onguur boos kijkende jongeman achter het stuur. Vader ernaast. Naar de top, probeer ik uit te leggen, dat lukt. Wel betalen duidt de jongeman direct. Okay.
Een dikke laag droge schapenstront achter in de bak. De fietstassen er in. De fiets. Ik blijf achterin staan met de fiets in de hand, gaat goed. Pa en zoon voorin.
Na drie steile kilometers zijn we op de top. Ze stoppen ook direct. Uitladen. Ik geef de jongeman 5 Dinar, iets minder dan 7 euro. Hij wil er nog vijf bij, zegt hij boos kijkend. Het gaat mij niet om die extra 5, maar dit is uitbuiten, oplichting. Pa stapt ook uit. En dan volgt er een prachtig spel. Pa heeft duidelijk beter naar de iman geluisterd. Hij vindt 5 ook voldoende. Zonder een woord te zeggen maakt hij dit zijn zoon met een vriendelijke beweging van zijn hoofd duidelijk. Zoon geeft nog niet op. Pa ook niet. Met nog een hoofdbeweging, dwang kun je het niet noemen, voert hij zijn zoon vredig terug naar de auto. Pa heeft geen woord gesproken, zijn handen niet gebruikt. Pa is slim. Hij begrijpt dat hij zijn zoon niet af kan laten gaan in het aanzicht van een ongelovige buitenlander. Fantastisch gedaan pa.

Verder. Conditie is eigenlijk prima. Maar krijg die oververhitting, zo voelt het, niet uit mijn systeem. Het blijft rond de 30 graden. Een heel zacht windje later brengt enige verkoeling.
Blijf klimmen en dalen. Maar niet zo steil en lang. Maak af en toe een praatje. Een paar woordjes Engels spreken de mannen meestal wel. Vrouwen zie je niet veel. En aanspreken zullen ze me zeker niet doen.

De jongetjes onderweg zijn een stuk vriendelijker geworden. Dus stenen worden er niet meer gegooid. Groeten. How are you? What is your name? Lopen een stukje mee.

Het hotel is een één ster onderkomen. Dat doet totaal niets af aan de vriendelijkheid. Binnen een half uur staat er een uitgebreide lunch voor me klaar. Maar nee, een pilsje hebben ze niet.
Loop daarna nog even door het dorpje. Café. Café. De waterpijp, koffie en softdrinks. Veel mensen willen een praatje maken. Bieden thee aan. Mierzoet, nee één is niet genoeg een tweede glas moet. Heeft Nederland met 3-1 van Ierland gewonnen? Ze weten meer dan ik. Bij andere gesprekjes houd ik een beetje meer afstand. Geen thee meer. Ik wil een pilsje. Met water, thee of cola light krijg ik mijn dorst nu niet weg. Maar neen, in dit dorp geen toeristen en dus waarschijnlijk daarom ook geen pilsje.

Today Up 1770, Down 1576 meters


Place a ReactionNumber Of Reactions: 2Read The Reactions
Google EarthTemperatuur vandaag.Google Maps
HoogteLijnen

5. Zaterdag 12 oktober 2019Karak - Tafilah 56 km
  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan  Jordan---
  Jordan-  Jordan


Lekker fris in de ochtend. Gestadig klimmen. Vele dorpjes. Volgens onze normen en waarden smerig en rommelig. Hier is men er aangewend, straatvegers ruimen alles netjes (?), zeker zes op een afstand van 500 meter, driftig aan het ruimen.
Vechten tegen de bierkaai heet zo iets. Men is zich hier er schijnbaar niet van bewust. In de winkel iets gekocht, op de stoep wordt de verpakking achteloos achter zich gelaten. Het is denk ik niet eens dat ze slordig zijn, ze beseffen het niet.

Dan weer een hele mooie lange afdaling. Niet zo steil, dus ik hoop, ik denk, ik verwacht dat de andere zijde omhoog ook niet zo heel moeilijk zal worden. Toch kijk ik nu al of ik af en toe een truckje zie.
De klim omhoog is inderdaad niet zo heel moeilijk, voor een groot deel. De laatste kilometers worden weer joekel steil.
Ik stap af en loop een stukje. Even een praatje met mijn trots maken. Gaan we nu alweer liften? Jazeker. Trots even aan de kant gaat eigenlijk best goed. Ouder, wijzer?
Er komt een truckje naar beneden. Ik wenk, hij draait. Fiets in de achterbak, naast de geit. Ik voorin. Drie kilometer omhoog. Vlak voor het dorpje laden we mijn fiets en tassen weer uit.
Ook deze keer geef ik vijf Dinar. En hij is er blij mee. Had dus ook minder kunnen geven, maar daar gaat het mij nu niet om.

Een drie sterren hotel nu. Maar krijgt er van mij, zeker in vergelijking met de ene ster van gisteren, min 3. Zeer onvriendelijke bediening. De dame is /wordt wat vriendelijker als de jongeman weg is. Dat moet ze waarschijnlijk, zich afstandelijk gedragen, als er 'vreemde' de mannen bij zijn. Knullige kamers. Geen restaurant.

Laat me met een taxi naar het dorpje brengen. Eten is goed, maar ook niets te beleven. Niets in de zin dat alle (kleine) dorpjes op elkaar lijken.

Today 1339 Up , Down 1091 meters





Place a ReactionNumber Of Reactions: 2Read The Reactions
Google EarthTemperatuur vandaag.Google Maps
HoogteLijnen

6. Zondag 13 oktober 2019Tafilah - Petra 88 km
 At-Tafila Jordan At-Tafila Jordan At-Tafila Jordan At-Tafila Jordan  Jordan  Jordan, mijn taxichauffeur, berg op
  Jordan  Jordan  Jordan Al-Jaya Jordan Shimakh Jordan Shimakh Jordan
 Shimakh Jordan Al-Baydha Jordan  Jordan


In de ochtend heerlijk fris. In het donker nog, zes uur zit ik al op de fiets. Heb nu even geen zin in nog een keer een overnachting in een plattelands dorpje.
Dus in plaats van twee etappes wordt het er één. Onderweg zie ik mijn optie voor de tussen-overnachting. Mount Dana Hotel. Pfff. Blij dat ik daar niet voor gekozen heb. Ongetwijfeld een prachtig uitzicht, maar totaly in the middle of nowhere. Restaurant, nee. Misschien als je met de auto bent een redelijke optie.

Tot aan Basira, gaat het gestadig op en neer, eigenlijk heel goed te doen. Maar het dorp verlatend zie ik heel in de verte iets wat op de top lijkt. No, vandaag is het best ver, maar rustig aan. Als ik afstap, staat ook bijna direct naast mij een taxibusje stil. We kijken elkaar aan. To the top? Maak een heuveltje met beide hadden. No problem, vijf kilometer en het kost u twee Dinar. Okay. Twee Dinar zal voor mij nog steeds de dubbele prijs zijn, maar voor een 'officiële' taxi vind ik het prima.
Het worden zes kilometer, al rijdend ben ik blij dat mijn trots en ik het toch wel goed met elkaar kunnen vinden. Best lang en steil. Op de top vindt meneer dat ik eerst even het uitzicht moet bewonderen.
Ziet er dor uit. Maar de heuvelen, bergen en dalen, bieden een prachtig panorama. Het Dana Biosphere Reserve. Een nationaal park. Fantastische rotsformaties. Schijnt een ideale wandelomgeving te zijn. Heb nog geprobeerd een onderkomen in het Dana park te krijgen, maar men kon niet voor transport zorgen. Misschien nog een keer proberen vanaf de andere kant, als ik langs de Jordaan fiets.

De afdaling die volgt is niet erg lang. Ik blijf op een soort dorre kale hoogvlakte, langzaam stijgend. Met het windje erbij, goed te doen.
Vele windmolens. Opgebouwd met subsidie van de Europese Unie!?
Rechtsaf naar Petra, steil naar beneden het dorp in. Hotels, cafés, terrassen, volop.
Heb gelukkig nog een redelijk hotel kunnen vinden. Op de booking sites zijn de meeste volgeboekt. Dan maar even rechtstreeks het hotel naar keuze bellen. En ja, er is nog een kamer voor drie nachten. En de prijs, duur, maar veel minder duur dan booking sites, die er prat op gaan ALTIJD de laagste prijs te bieden. Ben heel best tevreden met mijn kamer.

Heb ik de afgelopen dagen de reuring van restaurants en cafés gemist. Al (bijna) binnen vijf minuten heb ik er hier alweer genoeg van als ik een buffet-restaurant binnenstap, wat ook als lunchplek voor een bus toeristen is gekozen.
En ja, mèt bij behorende prijzen. Onderweg krijg je voor één Dinar (1,28 Euro) drie 0,25 cl blikjes cola. Hier kost één blikje drie Dinar. Gaat me niet echt om het geld, maar moet er elke keer wel weer aan wennen.
Zelfde geldt voor lunch en diner. Onderweg voor drie à vier Dinar inclusief drinken. Hier het viervoudige.

Best leuke terrasjes. Maar OP het terras, en in de restaurantjes aan de straat, geen alcohol. Naar het Möwenpick, in de kelder, daar is een bar, wijst de ober.
In 'mjjn' is hotel is ook een bar, daar kan ik een beetje naar buiten kijken. Jammer. Maar WEL een pilsje. Lekker.
Zeker na een intensieve massage. Al vele verschillende massages gehad. Deze verrast me ook weer. Een Turks stoombad in Jordanië. The package deal is een stoombad, scrub en massage. Ik wil alleen een massage, een uur. Turks dus. Je ligt op een knoertharde marmeren bank. De masseur zeept me zachtjes, alsof ik zijn babietje ben, in. Dan een stevige maar heerlijke massage. Meneer is vriendelijk, maar kan gelukkige ook zijn mond houden.
Mannen en vrouwen strikt gescheiden. Buiten al. Twee aparte ingangen.
Oppassen. De vriendelijkheid hier, is weer toeristische vriendelijkheid. Terwijl ik hier zo aangenaam verrast ben door, wat ik ervaar, als oprechte vriendelijkheid. Zelfs in Madaba.
Ik ben 200 meter van de ingang van Petra verwijderd. Special deal sir. Three Dinar to the entrance. Hier vertrouw ik niemand..... Jammer hè.

No one person. De Zuid Koreaan maakten me duidelijk dat in zijn restaurant geen ÉÉN persoonstafels zijn. Hier ongeveer hetzelfde. Drie tafeltjes voor twee personen, de rest voor veel meer. Het eten, voor mij, de Jordaanse keuken niet waardig. Behalve de humus, krijg je dit eten, in elk buffet restaurant dat alle gasten wil pleasen. Smakeloos dus. Het is dat je een wijntje of pilsje bij het eten kun krijgen. Morgen dan misschien toch zonder wijntje beter eten?

Het is niet uit onvriendelijkheid, denk ik, dat veel mensen niet op de foto willen. Ik vraag altijd. De meneer in het kneuterige winkeltje boven op de berg wil ook niet geportretteerd worden. Maar sleept wel een stoel achteruit z'n winkel als ik buiten mijn colaatje wil drinken.

Today Up 1667, Down 1826 meters









Place a ReactionNumber Of Reactions: 2Read The Reactions
Google EarthTemperatuur vandaag.Google Maps
HoogteLijnen

7. Maandag 14 oktober 2019 Petra
  Jordan  Jordan
  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan  Jordan  Jordan


Het zijn niet op de eerste plaats de mooie oude tempels, maar tezamen met de omgeving waarin ze zijn gegroepeerd, wat Petra zo overweldigend maakt. In de langszijden omhoog rijzende rotswanden, nog meerdere, zeer kundig, uitgehouwen bouwwerken .
Tja, vaak zeg ik, dat ik verwend ben, dat ik het wel gezien heb. Maar. Punt. Petra is immens mooi. Blij dat ik hier mag zijn.

De entree alleen al, overtreffend imposant. Lopende over de droge bedding van een riviertje, eeuwen geleden en eeuwen lang tientallen meters diep uitgeslepen. Op sommige plaatsen is boven, in de verre verte nog een klein streepje daglicht te zien.
Bijna altijd wil ik liever geen andere mensen in beeld als ik een foto maak. Hier wel. Aan de 'kleinheid' van de mensen kun je de grootsheid van de omgeving afmeten.

Het ontbijt in het hotel is al om zes uur. Fijn. Half zeven daglicht. Richting Petra Visitor Center. Vierhonderd meter lopen. Heel druk is het nog niet.

Eerst met je Jordan pass een kaartje halen. Later het kaartje, Jordan pass en paspoort laten zien, dan pas ben je binnen.
De eerste anderhalve kilometer kun je 'gratis', zit bij de toegangskaart in, een paard nemen. Je wordt wel verwacht een fooi te geven.

Er is veel te zien en ieder wil, denk ik niet in de verzengende middaghitte rondlopen.
Wat ook betrekkelijk is, rond half negen ben ik, achterin, bij de tempel. Mooi, niet mooier dan bijvoorbeeld een Griekse, maar weer, de setting. Blijf er een half uurtje in de schaduw zitten mijmeren, hoe de mensen hier eeuwen geleden rondgelopen hebben. Temperatuur is inmiddels alweer tot de 26 gestegen. Geen zuchtje wind.

Ik heb het hoofdpad gelopen. Acht kilometer heen en weer acht terug dus. Links en rechts kun paadjes omhoog klimmen. Met of zonder gids. Niet altijd ongevaarlijk.

Ik vind het wel genoeg voor vandaag. Ben niet al te fit. Snotteren en mijn voorhoofd zit dicht.

Wat de naam niet doet vermoeden, Petra's Guest House, is een mooi viersterren hotel, direct bij de ingang, waar ook, al voor het middaguur, buiten op het terras, bier en wijn gedronken mag worden. Er staat een wachter aan het hek, maar die houdt niet veel tegen.

Niet bekend is hoe oud Petra is. In de eerste eeuw voor Christus, echter was het al een rijke stad, aan een drukke handelsroute, wat de mensen hier weldadig rijk maakte.
Pas in 1812 heeft een Zwitserse ontdekkingsreiziger, Johannes Burkhardt, Petra weer stiekem herontdekt. Verkleed als een Arabier heeft hij een lokale gids weten te overtuigen hem naar de verloren stad te brengen.

Om wat verlichting in mijn voorhoofd en longen te krijgen, neem ik nu maar de 'echte' deal van het Turkse badhuis. Stoomcabine 20 minuten, scrub 20 minuten en daarna nog 20 massage. Lekker. Ook al zijn mannen en vrouwen (strikt) gescheiden, uitkleden EN een korte broek van het huis aantrekken. Als ik me op het eind gedoucht heb, kom meneer de masseur achter de handdoek, heel hoog, mij omwikkelen. Kopje thee, betalen en ik voel een stuk beter, moe, maar lekker moe.

Vandaag ontmoet ik een eerste fietser, Duits. Komt om vijf uur moe en bezweet aan. In Amman begonnen. Kampeert af en toe, maar vandaag niet. Jammer, erg veel zin in een praatje heeft hij niet.









Place a ReactionNumber Of Reactions: 8Read The Reactions

8. Dinsdag 15 oktober 2019 Petra
  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan Uum Sayhoun Jordan Uum Sayhoun Jordan Uum Sayhoun Jordan Uum Sayhoun Jordan Uum Sayhoun Jordan
 Uum Sayhoun Jordan Uum Sayhoun Jordan  Jordan


Ik zal nooit weer zeggen dat een ezel dom is. Misschien ben ik wel de domme.
Vanmorgen direct na het ontbijt weer richting Petra. Was van plan om een rijtuigje te nemen, maar het is aangenaam koel, en een heerlijk windje.
Genoeg van de fantastisch mooie kloof heb ik in het geheel nog niet. Lekker rustig, dus weer aan de wandel.

Klim even rechts naar boven, naar de vier tombes. Mooi, ben er alleen met de bedouinen die net onder hun dekens uit kruipen om hun soevenierstentje te openen.
Dan begint het te regenen, een stortbui. Kom binnen, we zetten zo thee. Ga zitten. Regen, zeg ik, slecht voor de business! Wij zijn rijk zegt hij, rijk in hoofd en geest. Jammer dat ik ze verder niet versta, ze lachen wat af. Tien minuten later is het weer droog.

Vandaag ga ik nog een stukje verder omhoog naar het klooster Ad-Deir. Vier kilometer heen en terug klimmen en weer steil dalen.
Ik denk mezelf te trakteren door deze keer op een ezel te klimmen. Shit. Dat is niet gemakkelijk. Paardrijden heb ik nog nooit gedaan en een op een ezel gezeten dus ook niet.
Relax, relax, roept de begeleider steeds, ik probeer weg van de diepe afgrond te buigen. Laat de ezel maar gaan. De ezel doet het prima. Maar het echt later gebeuren lukt me deze keer niet. Toch, of er nou mensen lopen of niet, de ezel kiest altijd zijn makkelijkste breedste deel van het pad.
Doodsangsten is overdreven, maar een paar keer denk ik afstappen beste Wim, is veel relaxter. Zeker naar beneden op het smalle paadje, met die afgrond, nu aan de andere zijde.

Als mijn baas zegt dat ik vrouwen moet gaan masseren dan ben ik NU weg. Ik schiet in de lach. Fuck, ik wil hem niet uitlachen, hij is bloedserieus. Ik mag dat niet van mijn geloof, ik mag alleen mijn eigen vrouw aanraken, andere vrouwen niet. Ik weet dat niet al mijn geloofsgenoten er zo over denken, maar ik wel. Mijn masseur.
De aanleiding; er zit een Amerikaanse mevrouw in de mannen-wachtkamer, onwetend van de strenge scheiding.

Om mijn longen en mijn voorhoofd nog eens een keer goed door te stomen; het derde Turkse stoombad.
Fuck 2, na een kwartiertje, denk ik, gaat de deur van de stoomcabine open en wordt er een koude waterstraal op mijn gloeiend lijf gericht. SHIT.
Verder weer een aangename scrub en massage.







Place a ReactionNumber Of Reactions: 2Read The Reactions

9. Woensdag 16 oktober 2019Petra - Wadi Rum 113 km
 Tassan Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan Ash-Shakariya Jordan
 Ash-Shakariya Jordan Wadi Rum Village Jordan Wadi Rum Village Jordan Wadi Rum Village Jordan Wadi Rum Village Jordan Wadi Rum Village Jordan
 Wadi Rum Village Jordan Wadi Rum Village Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan


Shit. Shit.
Waar ben ik nu weer terecht gekomen?

In Wadi Rum. Dat was de bedoeling. Een tent met een eigen toilet, zijn er niet veel. Met een restaurant, zijn er ook niet veel. En dicht bij het dorpje Wadi Rum.
Eigen toilet heb ik. Er wordt nu een lunch voor mij gemaakt. Maar ik zit, wat ik dus niet wilde, midden in de woestijn. Vijf tenten op een rij, in het zand, tussen de rotsen. Zo schijnen er tientallen van zulke kampjes hier in de woestijn te staan.

Waar het ff fout ging weet ik niet. Maar vannacht zijn er geen andere gasten, heb ik het hele kamp voor mij alleen.

Hoe gek is het, als er een jeep naast je komt rijden,een telefoon naar buiten reikt, waar je je eigen foto op ziet? Voor mij de eerste keer.
Bij de afslag van de desert Highway, heb ik geappt dat ik er om ongeveer 12 uur zal aankomen. Dat klopt. Langzaam fiets ik door het dorp, op zoek naar een bord, met de naam van mijn onderkomen. Is er dus niet. Gelukkig vinden ze mij. Ik volg hun naar een kaal leeg huis waar een paar mannen op de vloer zitten.
Daar wordt mij uitgelegd hoe de vork in de steel zit. Dit, dit kale huis is de receptie. Het kamp ligt een half uur, met een jeep, de woestijn in.
Tja
Zo is nu de situatie dan. We laden mijn fiets en tassen in de jeep. En scheuren de woestijn in. Hebben jullie ook een pilsje daar? Nee, dat mogen we van ons geloof niet verkopen. Maar bij het Guesthouse kun je zelf bier kopen. Doe ik dan maar. De mannen doen inkopen voor mijn lunch.

Er is hier niets, maar fantastisch mooi is het wel.

Vanmorgen precies om zes uur staat de bestelde taxi voor de deur. Ontbijtpakket bij de receptie. Fiets achterin de auto. Karren maar.
Petra ligt in een (diep) dal. De totale route zou 113 kilometer worden, dat is me te veel. De eerste 28, bergop met de taxi dus. Precies 28, want dat had ik met hem afgesproken.
Op een koude kale hoogvlakte zet hij me af. Nog een kilometer of 12 wat op en neer, niet al te steil. En, de grote afdaling begint.

Na 42 kilometer verlaat ik de Kings Highway en sla rechts de Desert Highway op. Dat is wel even iets anders. Alle vrachtverkeer wat ik de afgelopen dagen gemist heb, bevindt zich op deze weg. Twee maal twee gescheiden rijstroken, bij tijd en wijle de rijbaan zeer slecht.
Wat ik nog nooit gedaan heb, doe ik nou driemaal. Een vrachtauto, op de snelweg, inhalen. De weg is zo steil, dat de zwaar beladen wagens heel langzaam de berg afzakken. Tweemaal haal ik rechts, over de vluchtstrook in. Derde keer gewoon links. Don't do this at home.

Verder is het best heel saai onderweg. In de verte mooie rotsformaties.

De laatste 30 kilometer, linksaf, de woestijn in. Daar wordt het pas echt mooi. En ook best druk. Toeristen voornamelijk.
De droge dorre natuur, eigenlijk alleen zand en rotsen, is overweldigend fantastisch mooi. Zal nog een paar overtreffende bijvoeglijke naamwoorden moeten bedenken.
Jordanië is mooi, heel mooi.

Ergens, waar ik een kopje thee drink, zie ik aan de overkant een bus met toeristen bij een trein staan. Even kijken. Wadi Rum Station. Volgens mij is dit een trein die Lawrence of Arabië gebruikt heeft. Kan ik nu niet controleren, geen internet in de desert hier.

Foutje of niet, een mooi plekje is het wel. En dus vannacht voor mij alleen. Morgen tien gasten.

Direct na mijn voortreffelijke lunch zijn de mannen weer weg. En tja, wat doe je dan om drie 's middags als dit verhaaltje geschreven is?

Overmorgen naar Aqaba, is de bedoeling, en dan weer noordwaarts terug. Maar hoe? Veel accommodatie is er niet aan de Jordaanse kant. Dus misschien via Israël terug naar de Dode Zee? Had ik vanmiddag willen uitzoeken, niet dus. Geen internet. Stroom van zes tot tien vanavond.

De jongeman, misschien net 20, die mijn lunch gemaakt heeft, hebben ze achter gelaten. Don't speak English. Is schijnbaar het enige Engels wat hij spreekt. Verder NIEMAND.

Achteraf, één nacht hier is meer dan genoeg. Of je moet met een hele ploeg komen, met een paar kratten bier, en een koelkast dus. Maar tja, als je met de auto bent, kun je vroeg aankomen. Een woestijntocht maken. Een nachtje in de tent, want dat hoort er schijnbaar bij. En de volgende ochtend weer vetrekken.
Met de fiets plan ik ietwat anders. En dan zit je twee nachten in een verlaten kamp.

Het avondeten wordt tweeënhalf uur lang in soort gelaagde pan onder de grond gestoofd. Smaakt erg goed.

Today 2085 Up , Down 2083 meters








Place a ReactionNumber Of Reactions: 2Read The Reactions
Google EarthTemperatuur vandaag.Google Maps
HoogteLijnen

10. Donderdag 17 oktober 2019 Wadi Rum
  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan Wadi Rum Village Jordan  Jordan  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan  Jordan  Jordan
  Jordan  Jordan


Ik heb wel eens van die filmpjes gezien, waarin na één fikse regenbui, de gehele woestijn in een bloemenpracht is omgetoverd.
Hier, nu, niet.
Veel regen vannacht, maar geen bloemen vanmorgen.

Om negen uur al gisteravond gaat de stroom eraf. Telefoon en powerbank zijn net opgeladen. Koud is het helemaal niet. Sterrenhemel dus ook niet met de regenbuien. Alleen de jongeman, de kok, is er geloof ik nog. De andere twee zijn direct nadat ik mijn eten heb opgeschept terug naar het dorp vertrokken. Die avond zie of hoor ik daarna niemand meer.
Behalve de regen op de tent, zo nu en dan, of een overtrekkend vliegtuig is er een totale afwezigheid van geluiden.

Het water in de tanks op de heuvel achter de tenten heeft haar heerlijke temperatuur niet behouden. Steenkoud. Dan maar even een poedelwasje en maar hopen dat de zon zich zal laten zien, om het water weer op te warmen.

Vandaag heb ik afgesproken dat ze met mij een uur of vier door de woestijn gaan crossen. Ik kon ook kiezen voor een gehele dag, met een sunset. Dat de zon ondergaat, dat geloof ik wel. Bovendien is zo'n dag voor één persoon alleen schreeuwend duur. En, vertelde een Jordaan in Petra mij, een paar uur in de woestijn is meer dan voldoende, ze verzinnen er vanalles bij om de toeristen bezig en hier te houden. Money Mister.

Fantastisch.
Majestueus.
Na het ontbijt, zo rond achten, vertrek ik met de zoon van de beheerder, iedereen hier is familie van elkaar, voor een rondrit door de woestijn.
Ik dacht even alleen te zijn, maar overal lopen sporen en tientallen witte jeepjes doorkruisen het roodgele zand.
Het is iets duurder, maar als je alleen bent kun je comfortabel voorin zitten. In plaats van op de houten banken achterin in de bak.
We beginnen bij de paddestoelenrots. Groot stuk steen dat op een pootje is blijven staan, nadat het zand er onder weggeschuurd, weggewaaid is.
Rad, zo heet de gids / chauffeur probeert me vervolgens te imponeren door al glijdend en slippend een steile zandheuvel af te rijden. Als ik rustig blijf toekijken is voor hem de lol er een beetje af denk ik. Maar als ik vervolgens enthousiast met zijn bedouienmuziek meeswing, hebben we elkaar weer gevonden. De muziek blijft ons begeleiden. Als gids verteld hij daardoor misschien iets minder, maar dat vind ik niet zo erg. Ondertussen krijg ik van hem de bedouiennaan Abdullah, zoals de koning. Zelf heeft hij de bijnaam Jean-Claude van Damme.
Het huis of de caravaan aanlegplaats van Lawrence of Arabië is de volgende stop. Stapel stenen, wat niet veel voorsteld. We drinken een kopje thee bij, yes, een neef.
De brug komt als volgende stop. Ook zo'n gat in de rotsen. Mooi. Zonder de entourage niet veel.

Want, van 'attractie' naar 'attractie' rijden we door een wonderschoon bijna surrealistisch landschap.
Een kloof waar het hele jaar, midden in de woestijn, water te vinden is.
Weer een brug, weer wat imposanter, door velen beklommen. Ik laat hun, hun gang gaan.
Stukje wandelen. Rad zet me af, wijst me op een kloof, aan de andere kant wacht ik op jou.

Vreemd, vind ik zelf, hoeveel vetrouwen ik hier in de mensen heb. Laat telkens mijn spullen. Onder andere geld en paspoort 'gewoon' in de auto achter.
Dan is het bijna twaalf uur en gaan we terug naar het kamp voor de lunch.
De kok-jongeman blijkt toch iets meer Engels te spreken. Hij komt uit Jemen. Is alleen hier. Hele familie nog daar. Verteld hij bij het ontbijt. Gastarbeider. Koken doet hij lekker, maar verder arbeiden? Bij ontbijt vind ik nog mijn afgekloven kippenpootjes van gisteravond op tafel. Nee hoor hij doet goed zijn best.

Dan is het ongeveer één uur. Lunch was weer lekker. Rad doet zijn gebeden in de schaduw achter de auto en vertrekt naar het dorp. De kok ruimt op.
Er is weer warm water. Douchen en wat kleding wassen. Verder weer niets te doen. Dit is dus waarom ik eigenlijk niet in zo'n middle of nowhere kamp wilde overnachten.









Place a ReactionNumber Of Reactions: 0Read The Reactions

11. Vrijdag 18 oktober 2019Wadi Rum - Aqaba 72 km
 Aqaba Jordan Aqaba Jordan Aqaba Jordan Aqaba Jordan Aqaba Jordan Aqaba Jordan


Makkie vandaag. Bijna de gehele weg bergafwaarts.
Best wel saai, die Desert Highway. Maar goed te fietsen. Niet zo heel druk op vrijdag, de Islamitische zondag.

Dan Aqaba, grote stad aan de Rode Zee. Strand. Bikini naast hoofddoek en nikab, best wel (voor mij) vreemd om te zien. Hop on Hop off bus. GlassBoat.
Veel gezinnen op en aan het strand. Eigenlijk niet het vermaak wat ik hier hoopte te vinden.
Ben neergestreken in "Marina - The Royal Yacht Club of Jordan". Klinkt misschien hautain, maar is het enige wat ik na een uurtje langs het strand wandelen geschikt vind voor de lunch.

Ben een beetje de weg kwijt.
Een paar accommodaties die ik langs de Jordan Valley Highway had uitgezocht, blijken volgens de mensen hier niet te bestaan. Een dikke 150 kilometer waar ik nergens zou kunnen slapen, behalve natuurlijk onder de sterren, maar DIE sterren heb ik niet in gedachten.
Via Israël terug is mij heel sterk ontraden. Maar, of ik dat advies moet vertrouwen? Israël en Jordanië zijn niet zulke goede vriendjes. Dus hier in Jordanië zal men niet positief over Israël spreken.
Komt bij dat ik dan tweemaal een 'moeilijke' grens over moet. Met nog een stempel van Iran in mijn paspoort, zou het nog steeds mogelijk zijn, maar met een hoop 'lastige' vragen.
Aan die andere kant van de grens echter zijn er wel veel meer (zeer prijzige) onderkomens.

Dat zijn nu ff mijn luxe problemen. Ik weet het niet.
De overgang van het totale niets en tegelijkertijd volle van de woestijn Wadi Rum naar de drukke stad van Aqaba.
Ik ben een rijk mens, voel me nu best een ondankbaar wezen.
Om toch iets te doen aan de Rode Zee neem ik, bijna uit ballorigheid, een GlassBoat. Oplichting. Ik zie inderdaad koraal en een paar visjes. Maar net zoveel blikjes en plastic drijfafval onder de boot.

Om een pilsje te scoren, het is om 5 uur nog steeds 32 graden, 'moet' ik naar het Double Tree by Hilton Hotel Aqaba. Doe maar ruig vandaag. 't Wordt wel een Amstel, helemaal niet mijn favoriet, maar is wel in Jordanië gebrouwen.

Mijn onderbuikgevoel volgen, wat ik tijdens mijn reizen bijna altijd doe, is het beste.

En dat is: Heb een eco lodge in het Dana Reserve geboekt, voor 2 nachten. Op zo'n 150 kilometer hier vandaan. Dat haal ik waarschijnlijk niet; het wordt weer boven de 30 en de wind staat, volgens de verwachtingen, recht op mijn kop. Dan maar hopen dat ik het laatste stuk een taxi kan regelen.
Waarschijnlijk ook daar geen internet, dus weer een paar dagen uit de lucht.

Pfff.... wat een vreemd verhaal vandaag.

Today 316 Up , Down 1181 meters


Place a ReactionNumber Of Reactions: 0Read The Reactions
Google EarthTemperatuur vandaag.Google Maps
HoogteLijnen

12. Zaterdag 19 oktober 2019

Dag 12 nog niet aanwezig

13. Zondag 20 oktober 2019

Dag 13 nog niet aanwezig

14. Maandag 21 oktober 2019

Dag 14 nog niet aanwezig

15. Dinsdag 22 oktober 2019

Dag 15 nog niet aanwezig

16. Woensdag 23 oktober 2019

Dag 16 nog niet aanwezig

17. Donderdag 24 oktober 2019

Dag 17 nog niet aanwezig

18. Vrijdag 25 oktober 2019

Dag 18 nog niet aanwezig

19. Zaterdag 26 oktober 2019

Dag 19 nog niet aanwezig

20. Zondag 27 oktober 2019

Dag 20 nog niet aanwezig

21. Maandag 28 oktober 2019

Dag 21 nog niet aanwezig

22. Dinsdag 29 oktober 2019

Dag 22 nog niet aanwezig

23. Woensdag 30 oktober 2019

Dag 23 nog niet aanwezig

24. Donderdag 31 oktober 2019

Dag 24 nog niet aanwezig

25. Vrijdag 01 november 2019

Dag 25 nog niet aanwezig

26. Zaterdag 02 november 2019

Dag 26 nog niet aanwezig

27. Zondag 03 november 2019

Dag 27 nog niet aanwezig